Milan Kundera to prozaik i powieściopisarz, o którym Czeskie Radio pisze, że z autora zrodzonego w literaturze czeskiej stał się autorem literatury światowej. Przez pewien czas żył na francuskiej emigracji, skąd według audycji Wełtawy odcinał się od swoich pierwszych prac.[1]
Początki i Směšné lásky
Według cytatu z rozmowy telefonicznej z 2008 roku jego pierwsze w ogóle opowiadanie Já truchlivý Bůh powstało w 1958 roku, gdy miał 29 lat. Pracował wtedy już od dwóch lat nad sztuką Majitelé klíčů, a opowiadanie napisał w ciągu jednego lub dwóch dni, żeby odpocząć.[1] Czeskie Radio dodaje, że w ten sposób narodził się prozaik Kundera.[1]
Cykl Śmieszne miłości autor uważa dziś za początek swojego dzieła. Według audycji radiowej powstał z poznania, że dorosłość oznacza umiejętność odsunięcia się od świata i dostrzeżenia jego nieuchronnej śmieszności.[1] Na francuskiej emigracji usunął następnie z dorobku wszystko, co poprzedzało Śmieszne miłości: trzy tomy poezji, sztukę teatralną Majitelé klíčů i esej Sztuka powieści. Swojego autorstwa nie zaprzecza, ale nie uważa tych utworów za część swojego dzieła.[1]
Początkowo cykl zawierał dziesięć opowiadań, z których autor trzy usunął, między innymi Já truchlivý Bůh. Do adaptacji radiowej jednak je udostępnił, dlatego wersja radiowa jest o jedno opowiadanie dłuższa niż ostatnia wersja książkowa, którą autor przygotował.[1]
Adaptacja radiowa
Droga do radiowej postaci Śmiesznych miłości rozpoczęła się według Czeskiego Radia w 1992 roku w mieszkaniu autora przy paryskiej rue Littré. Kundera przeczytał wówczas fragmenty powieści Nieśmiertelność i opowiadanie Zlaté jablko věčné touhy. Przeniesienie całego cyklu do postaci dźwiękowej udało się dokończyć po szesnastu latach.[1] W projekcie współpracowali autor, brneńska redakcja literacko-dramatyczna radia, stacja Wełtawa i wydawnictwo Atlantis. Reżyserował Antonín Přidal.[1]
Autor wymagał, aby w nieskróconych opowiadaniach nie rozbrzmiewało nic poza głosem narratora. Opowiadania czytali Igor Bareš, Ladislav Lakomý, František Derfler, Jan Kolařík i Antonín Přidal.[1] Wełtawa nadała Zlaté jablko věčné touhy w interpretacji samego autora z okazji jego jubileuszu życiowego i udostępniła kolejne opowiadania w sieci. Audycja jest datowana na 15 kwietnia 2014 roku.[1]