Rudolfinum to wielofunkcyjny budynek w Pradze na prawym brzegu Wełtawy, naprzeciw Zamku Praskiego. Jako Dom Artystów wzniosła go Böhmische Sparkasse (Česká spořitelna), a według strony Filharmonii Czeskiej był to obiekt o koncepcji, która w czasie powstania nie miała odpowiednika.[1]
Powstanie pomysłu
Böhmische Sparkasse, założona w 1825 roku jako najstarsza instytucja finansowa Królestwa Czeskiego, postanowiła uczcić 50. rocznicę powstania darem w wysokości 400 000 złotych na cel dobroczynny. Dyrektor instytucji Wenzel Ritter von Worowka przekonał kierownictwo, aby pieniądze wsparły sztuki plastyczne i muzykę, ponieważ projekt miał dotyczyć wszystkich klientów bez względu na narodowość czy pozycję społeczną. Budowę Domu Artystów zatwierdziło walne zgromadzenie kasy 19 listopada 1872 roku.[1]
Nazwa budynku
Kasa już w 1873 roku postanowiła nadać budynkowi imię następcy tronu, księcia koronnego Rudolfa. Budowla miała wyrażać wierność rodzinie habsburskiej i monarchii, a młody arcyksiążę był wówczas bardzo lubiany. Przy wyborze nazwy myślano też o cesarzu Rudolfie II, przyjacielu sztuki. To samo imię otrzymało także sąsiednie nabrzeże i pobliska kładka łańcuchowa.[1]
Miejsce budowy
Parcela leży w miejscu zwanym „rejdiště”, które było wówczas peryferyjną częścią miasta z niską zabudową domów, zagród i budowli do składowania drewna oraz innych celów gospodarczych. Przemianę miejsca zapoczątkowała w latach 1868–1869 budowa kładki łańcuchowej. Nastąpiły wykupy i rozbiórki starych domów nadbrzeżnych, po czym od czerwca 1876 roku wznoszono Rudolfinum. Nabrzeże uporządkowano w 1878 roku, Szkoła Przemysłu Artystycznego powstała w 1882 roku, a Uměleckoprůmyslové museum v Praze w 1897 roku. Pochodzący z lat dwudziestych XX wieku budynek Filozofická fakulta Univerzity Karlovy dopełnił następnie kształtu tej wyspy sztuki i nauki.[1]
Architekci i budowa
Kasa ogłosiła konkurs architektoniczny i w czerwcu 1874 roku otrzymała osiem projektów, w tym wspólny projekt Josefa Zítka i Josefa Schulza. Jury złożone ze specjalistów nie wybrało zwycięzcy, lecz Wenzel Ritter von Worowka z własnej decyzji wybrał do realizacji projekt czeskich architektów, którego przeróbkę uważał za najłatwiejszą. Zítek i Schulz na własny koszt objechali Anglię, Belgię, Francję i Niemcy, gdzie oglądali sale koncertowe i galerie oraz konsultowali się ze specjalistami. W Bayreuth spotkali się z Richardem Wagnerem i omawiali z nim akustykę sal koncertowych. Poprawione plany złożyli w kwietniu 1875 roku, a projekt wykonawczy w maju 1876 roku.[1]
Prace fundamentowe rozpoczęto w czerwcu 1876 roku. Fundamenty trzeba było położyć głębiej, niż planowano, na głębokości dziewięciu metrów, czyli dwa metry poniżej poziomu Wełtawy, i dlatego roboty ziemne przeciągnęły się do 1878 roku. Budowę wykonał budowniczy Jan Bělský.[1]
Strony, które tu odsyłają
- Historyczne centrum Pragi
- Przemianowanie praskich ulic i placów
- Spotkanie upamiętniające rocznicę ataków Hamasu na Plac Jana Palacha
- Uměleckoprůmyslové museum v Praze