Ministerstvo školství, mládeže a tělovýchovy (MŠMT) to centralny organ administracji państwowej do spraw edukacji, polityki naukowej, badań, rozwoju oraz państwowej opieki nad dziećmi, młodzieżą i wychowaniem fizycznym.
Ministerstvo školství, mládeže a tělovýchovy, w skrócie MŠMT, to centralny organ administracji państwowej Republiki Czeskiej. Według swojej strony odpowiada za państwową politykę w zakresie edukacji dzieci i młodzieży, za placówki przedszkolne i oświatowe, szkoły podstawowe, średnie i wyższe, kształcenie ustawiczne, politykę naukową, badania i rozwój wraz ze współpracą międzynarodową, stopnie naukowe oraz państwową opiekę nad dziećmi, młodzieżą i wychowaniem fizycznym.[1]
Zakres działania
Jego zakres działania reguluje tak zwana ustawa kompetencyjna, czyli ustawa nr 2/1969 Dz.U. Ministerstwu podlega Czeska Inspekcja Szkolna.[1] Ministerstwo koordynuje też pracę pozostałych ministerstw, organów centralnych i izb zawodowych przy uznawaniu kwalifikacji zawodowych i zdobywaniu kwalifikacji w kształceniu ustawicznym. Opiera się przy tym na ustawie o uznawaniu kwalifikacji zawodowych i ustawie o uznawaniu wyników kształcenia ustawicznego.[1]
W Programie Operacyjnym Jan Amos Komeński (OP JAK) MŠMT pełni podwójną rolę. Jest jego instytucją zarządzającą, która tworzy zasady naborów, a zarazem beneficjentem środków, który realizuje projekty.[1]
Budynek ministerstwa
Strony ministerstwa poświęcają osobną część historii budynku oraz liście ministrów i ministr oświaty od roku 1848.[2] W miejscu dzisiejszego pałacu stały pierwotnie trzy domy, które około roku 1571 połączył budowlanie Bonifác Wohlmut, architekt, budowniczy i kamieniarz. W jednym z nich w latach 1700–1713 znajdowała się sala teatralna, w której grano niemiecką operę. W latach dziewięćdziesiątych XVIII wieku domy nabyli Czerninowie z Chudenic, którzy w 1796 roku według architekta Josefa Zobela przebudowali je i połączyli. Już jako jeden pałac odziedziczyła go w 1800 roku księżna Marie Pavlína von Hohenzollern-Hechingen.[2]
Posiadał go także Piotr von Biron, książę kurlandzki i żagański. W latach 1792–1800 był właścicielem dóbr nachodzkich, które opisał Alois Jirásek w powieści Na dvoře vévodském. Po jego śmierci pałac użytkowały jego córki, wśród nich Katarzyna Wilhelmina żagańska, znana jako pani księżna z Babičky Boženy Němcové. W 1806 roku wykupiła go od rodziny jej siostra Maria Ludwika Paulina, później należał także do elektora Hesji.[2] W 1816 roku pałac nabył książę Charles Alain Rohan z rodu Bouillon i Montbazon. Za jego czasów pałac po przebudowie w latach 1838–1841 otrzymał dzisiejszą późnoklasycystyczną postać. Rohanom należał od roku 1816 do 1945.[2]
Budynek ma dwa piętra, a jego skrzydłami zamknięte są dwa dziedzińce. Attyka nosi herb Rohanów. Rzadkością jest okno z łukiem syryjskim. W skrzydle środkowym w narożnikach znajdują się nisze z wazami zdobionymi lwimi głowami i stoi tam spiżowy pomnik Jana Amosa Komeńskiego, który w 1924 roku wykonał Jan Štursa. Najciekawszym pomieszczeniem jest Wielka Sala Lustrzana na pierwszym piętrze, pierwotnie taneczna, z parą kolumn korynckich, stropami kasetonowymi i intarsjowanymi posadzkami w stylu klasycystycznym.[2]