Věra Čáslavská była czeską gimnastyczką, mistrzynią olimpijską, a później działaczką ruchu olimpijskiego.
Věra Čáslavská, zwana Złotą Věrą, była czeską gimnastyczką. Czeski Komitet Olimpijski zalicza ją wraz z Emilem Zátopkiem do największych legend krajowego sportu, zarówno ze względu na wyniki, jak i postawy obywatelskie. Zmarła w sierpniu 2016 roku w wieku 74 lat po długiej chorobie.[1]
Kariera sportowa
Od dzieciństwa wykazywała talent ruchowy, najpierw w balecie i łyżwiarstwie figurowym, a od 14. roku życia w gimnastyce, którą zaczynała pod kierunkiem Evy Bosákovej. W 1958 roku wystartowała jako najmłodsza uczestniczka mistrzostw świata w Moskwie, rok później zwyciężyła na równoważni na mistrzostwach Europy w Krakowie, a na mistrzostwach świata 1962 w Pradze wdarła się do światowej czołówki.[1]
W trakcie kariery zdobyła według komitetu olimpijskiego około 140 medali, czterokrotnie była mistrzynią świata i jedenastokrotnie mistrzynią Europy. Na igrzyskach olimpijskich wywalczyła siedem złotych i cztery srebrne medale.[1]
Igrzyska olimpijskie
Na igrzyskach w Rzymie w 1960 roku zdobyła srebro w konkurencji drużynowej, także z powodu kłopotów zdrowotnych. W Tokio w 1964 roku zwyciężyła w wielobiju, w skoku oraz na równoważni i dodała srebro z drużyną. Na poręczach, według tekstu, zwycięstwu przeszkodził jej upadek, całe ćwiczenie wykonała jednak ponownie i bez błędu.[1]
Na igrzyskach w Meksyku w 1968 roku, które odbyły się niespełna dwa miesiące po okupacji Czechosłowacji przez armię sowiecką, obroniła tytuł w wielobiju i zwyciężyła na poręczach, w skoku i w ćwiczeniach wolnych. Zdobyła srebro na równoważni i w drużynie. Pod koniec 1968 roku ogłoszono ją najlepszą sportsmenką świata.[1] Po tych igrzyskach zakończyła karierę zawodniczą.[1]
Po 1968 roku
Jako jeden z symboli Praskiej Wiosny była po powrocie z Meksyku przesłuchiwana przez Służbę Bezpieczeństwa. Gdy odmówiła wycofania swojego podpisu pod manifestem „Dwa tysiące słów”, popadła w niełaskę i nie mogła znaleźć pracy. Pod koniec lat 70. otrzymała zgodę na wyjazd z rodziną do Meksyku, gdzie przez dwa lata zajmowała się miejscowymi talentami.[1]
Po listopadzie 1989 roku pracowała jako doradczyni i asystentka prezydenta Václava Havla, w latach 1990–1996 była przewodniczącą Czechosłowackiego, a później Czeskiego Komitetu Olimpijskiego, a w latach 1995–2001 członkinią Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.[1]
Odznaczenia
Czterokrotna sportsmenka roku w Czechosłowacji otrzymała liczne odznaczenia. Międzynarodowy Komitet Fair Play przy UNESCO przyznał jej w 1989 roku Nagrodę Pierre’a de Coubertina, a w 1991 roku otrzymała Order Olimpijski MKOl. Jest również laureatką państwowego Medalu Zasługi z 1995 roku oraz japońskiego Orderu Wschodzącego Słońca z 2010 roku.[1]