Národní divadlo moravskoslezské to teatr w Ostrawie. Powstał po I wojnie światowej z inicjatywy stowarzyszenia, które chciało zbudować w Ostrawie czeski teatr, a od 1920 roku ma stałą siedzibę w budynku dzisiejszego Divadla Antonína Dvořáka [1].
Národní divadlo moravskoslezské to teatr w Ostrawie. Powstał po I wojnie światowej z inicjatywy stowarzyszenia, które chciało zbudować w Ostrawie czeski teatr, a od 1920 roku ma stałą siedzibę w budynku dzisiejszego Divadla Antonína Dvořáka [1].
Założenie
Myśl o stowarzyszeniu, które zbudowałoby w Ostrawie czeski teatr, przedstawił w 1918 roku Jan Prokeš. Prace przygotowawcze wykonał komitet, któremu przewodniczył Ferdinand Pelc, a wiceprzewodniczącymi byli Jan Prokeš i Konstantin Grünwald. Stowarzyszenie Národní divadlo moravskoslezské powstało 13 października 1918 roku na uroczystym walnym zgromadzeniu, które zebrało się w ratuszu w dzielnicy Slezská Ostrava [1].
Działalność teatr rozpoczął 12 sierpnia 1919 roku w budynku Městského divadla, dzisiejszego Divadla Antonína Dvořáka, przedstawieniem Sprzedanej narzeczonej Smetany. Od początku miał cztery zespoły: dramatu, baletu, opery i operetki [1]. Pierwszym dyrektorem był Václav Jiřikovský, który pełnił tę funkcję do 1923 roku. Pierwszym szefem opery był Emanuel Bastl, a pierwszym szefem baletu Achille Viscusi [1].
Siedziba i pierwsze sezony
W sezonie 1919/1920 zespół grał na przemian w dwóch budynkach: w Městském divadle, gdzie występował na zmianę z zespołem niemieckim, oraz w Národním domě, dzisiejszym Divadle Jiřího Myrona. W 1920 roku budynek Městského divadla stał się stałą siedzibą; zespół niemiecki przeniósł się do domu Deutsches Haus [1].
Dyrektor Jiřikovský postanowił w 1920 roku rozwiązać zespół operetkowy, jednak operetkę nadal wystawiał zespół opery. Zespół operetki został odtworzony w 1923 roku [1]. Wiosną 1923 roku od marca do maja teatr prowadził pięcioosobowy zespół, w którego skład wchodzili František Uhlíř, Karel Kügler, Achille Viscusi, Emanuel Bastl i Aleš Kovařík. Dnia 11 lutego 1923 roku po raz pierwszy wystąpiła koncertowo orkiestra operowa pod kierunkiem Emanuela Bastla. Od 1923 roku dyrektorem był František Uhlíř, do 1925 roku [1].
Lata dwudzieste i trzydzieste
W 1924 roku szefową baletu została Milena Fuchsová, a w 1925 roku kierownictwo teatru objęła komisja teatralna, w której skład wchodzili Bohuš Tichý, Karel Prox, Emanuel Bastl, Ladislav Knotek i Leopold Dostal jako przewodniczący; działała ona do 1926 roku. Wówczas szefem baletu został Richard Stuchlý [1]. Dyrektorem był w latach 1926–1930 Miloš Nový [1].
W 1927 roku szefem opery został Jaroslav Vogel, który pełnił tę funkcję do 1943 roku. W tym samym roku jako szef baletu objął stanowisko Max Semmler, a krótko także Loris Relský, który pozostał do 1928 roku. Z inicjatywy Vogla 10 stycznia 1928 roku rozpoczął się cykl regularnych koncertów symfonicznych, które grała powiększona orkiestra teatru; jako soliści wystąpili między innymi Igor Strawiński, Paul Hindemith i Siergiej Prokofiew [1].
Dnia 7 października 1929 roku powstało Studio NDMS dzięki wystawieniu sztuki Eugene’a O’Neilla Kosmata małpa, co było pierwszą ostrawską próbą wystawienia awangardy teatralnej. Również w 1929 roku ostrawskie studio Československého rozhlasu zaczęło nadawać bezpośrednie transmisje oper i dzieł symfonicznych przygotowanych przez teatr [1]. Szefem baletu był od 1929 roku do 1934 roku Saša Machov, a w 1934 roku zastąpił go Jaroslav Häusler, który pozostał do 1938 roku [1].
Dyrektorem teatru był od 1930 roku do 1939 roku Ladislav Knotek. Pierwszym mianowanym szefem dramatu został w 1930 roku Jan Škoda. W latach 1931–1932 dramat nie miał szefa, a Škoda gościnnie pracował jako reżyser; od 1932 do 1937 roku był szefem ponownie [1]. W październiku 1936 roku ukonstytuował się Klub czeskich i niemieckich pracowników teatru, wyrażający antyfaszystowską solidarność [1].