Milena Jesenská była czeską dziennikarką, tłumaczką i korespondentką Kafki, urodzoną w Pradze w 1896 roku.
Milena Jesenská była czeską dziennikarką i tłumaczką urodzoną w Pradze w 1896 roku. Jest znana jako autorka artykułów w czeskich gazetach i czasopismach oraz jako adresatka listów Franza Kafki.[1]
Młodość
Dzieciństwo naznaczyła jej śmierć matki, która zmarła, gdy córka miała szesnaście lat. Stosunek do ojca, profesora uniwersyteckiego Jana Jesenskiego, nie był prosty. W 1915 roku ukończyła praskie gimnazjum żeńskie Minerva i na życzenie ojca studiowała przez kilka semestrów medycynę.[1] Ciążyła ku intelektualnej cyganerii, w kawiarniach spotykała się z pisarzami, między innymi z Maxem Brodem, a także z Franzem Werfelem. Wyszła za mąż za literata Ernsta Pollaka i w marcu 1918 roku wspólnie wyjechali do Wiednia.[1]
Dziennikarka w Wiedniu
Dom utrzymywała przede wszystkim ona. Pisała do pism o modzie, udzielała lekcji czeskiego i stopniowo zbudowała sobie reputację dziennikarki. Po powstaniu Czechosłowacji przysyłała z Wiednia teksty do praskich gazet i czasopism jako tamtejsza korespondentka. Jej teksty przedstawiają obraz Austrii w pierwszych latach po wojnie.[1]
Franz Kafka
Postanowiła przetłumaczyć opowiadanie Franza Kafki, co doprowadziło do współpracy, a później do miłosnej korespondencji. Poznali się podczas jej krótkiej wizyty w Pradze jesienią 1919 roku, spotkali się dwukrotnie, a potem już tylko do siebie pisali.[1] Kafka napisał o niej Maxowi Brodowi, że jest dla niego „żywym ogniem”, jakiego dotąd nie poznał, a Brod nazwał ich listy jednymi z najpiękniejszych listów miłosnych, jakie czytał.[1] Korespondencję zakończył w 1923 roku sam Kafka. Obok jego obaw przed zsunięciem się przyjaźni na płaszczyznę erotyczną jako wyjaśnienie nasuwa się także jego pogarszające się zdrowie; zmarł w czerwcu 1924 roku.[1]
Po powrocie do Pragi
Małżeństwo z Pollakiem się rozpadło. Wyjechała z Franzem Xaverem Schaffgotschem do wsi niedaleko Drezna, gdzie publikowała w czasopismach o orientacji lewicowej. W 1925 roku wróciła do Pragi, a w 1927 roku po raz drugi wyszła za mąż, za architekta Jaromíra Krejcara. W 1928 roku urodziła im się córka.[1] Dolegliwości zdrowotne uśmierzała morfiną, uzależniła się od niej i poddała kuracji odwykowej.[1] Należała do praskiej sceny literackiej i pisała do dziennika Tribuna, do Národních listů i Lidových novin. Pod koniec lat dwudziestych krótko pracowała jako redaktorka tygodnika Pestrý týden.[1]
Artykuł „Ďábel u krbu”
W jednym ze swoich najbardziej znanych artykułów, „Ďábel u krbu”, napisała, że dwoje ludzi ma tylko jeden rozsądny powód do zawarcia małżeństwa, mianowicie że nie mogą się nie pobrać.[1]