Zamek Lysice to barokowa budowla na miejscu renesansowej twierdzy wodnej, znana z urządzonych wnętrz i ogrodu zamkowego z kolumnadą.
Zamek Lysice to barokowa budowla na miejscu renesansowej twierdzy wodnej w Kraju południowomorawskim, przebudowywana jeszcze na początku XIX wieku. Według strony Národní památkový ústav wyróżnia się bogato urządzonymi wnętrzami i niepowtarzalnym ogrodem zamkowym z promenadową kolumnadą i krytą pergolą. [1]
Średniowiecze i wczesna nowożytność
Pierwsza pośrednia wzmianka o Lysicach pochodzi z roku 1308 i wiąże się z Heraltem z Lysic i Kunštátu. Panowie z Kunštátu posiadali Lysice w trzech liniach. Linia lysicka władała nimi do roku 1451, lestnická do roku 1490, potem należały do Kunštátów osiadłych w Polnej. W roku 1514 Boček z Kunštátu nadał Lysicom przywileje. Ludvík Zajímač z Kunštátu odstąpił je następnie Wilhelmowi z Pernštejna, ale Pernštejnowie piętnaście lat później sprzedali dobra Janowi Černičickému z Kácova. W roku 1584 kupił Lysice Hron Březnický z Náchoda, pan wyznania luterańskiego, a w roku 1606 w Lysicach poświadczona jest także parafia luterańska. [1]
Březničtí z Náchoda i Serényiowie
Za Jiříka Březnickiego z Náchoda, a zwłaszcza za Franciszka Leopolda, hrabiego Rzeszy z Náchoda i Lichtenburka, właściciele Lysic dostosowali się do porządku cesarzy po bitwie białogórskiej. Franciszek Leopold był radcą cesarza, szambelanem i sędzią krajowym margrabstwa morawskiego i posiadał oprócz innych dóbr Lysice jako swoją siedzibę. W roku 1652 wyjednał u Ferdynanda III ich podniesienie do rangi miasteczka. Przed śmiercią w roku 1660 zapisał Lysice żonie Alžbětě, w roku 1675 nabył je Jan Arnošt Montrochier, a od niego w roku 1678 arcybiskup ostrzyhomski Jiří Szelepcsényi. Po śmierci arcybiskupa w roku 1686 właścicielami zostały sieroty po Janie Karlu hrabim Serényim. Jako pan wyraźnie wymieniany jest od roku 1706 Antonín Amatus, zmarły w roku 1738. Serényiowie posiadali dobra do roku 1740, kiedy przeszły na krótko na Dietrichsteinów. [1]
Piatiowie i bunty chłopskie
Od roku 1745 dobra należały do Jana Jiřího z Piati, a od roku 1762 do Emanuela z Piati. Za jego czasów wybuchły w roku 1774 bunty chłopskie, spowodowane ciężkimi obowiązkami pańszczyźnianymi. Spór poddanych o prawa nadane w roku 1514, potwierdzone i rozszerzone przed rokiem 1529 i ponownie w roku 1652, nie ucichł nawet po patencie o zniesieniu poddaństwa z listopada 1781 roku. W styczniu 1783 roku chłopi stanęli z bronią przeciw zwierzchności, a powstanie zostało stłumione z pomocą sprowadzonego wojska. Przywódcy, którzy nie polegli w walce, byli przez wiele lat więzieni. [1]
Dubští z Třebomyslic
W roku 1807 Piatiowie wymarli w linii męskiej, a jedyną dziedziczką została Antonie, zamężna Dubská. Lysice zdobył tak jej mąż František hrabia Dubský z Třebomyslic, który krótko przed śmiercią w roku 1812 uzyskał dla siebie i swoich potomków dziedziczny tytuł hrabiowski. Pochodził ze starej szlachty sprzed bitwy białogórskiej. [1]