Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny stoi w Sedlcu, części Kutnej Hory. Jest dawnym kościołem klasztoru cystersów i według sedleckich zabytków nadal czynnym kościołem parafialnym.[1] Wraz z historycznym centrum Kutnej Hory i kościołem św. Barbary od 1995 roku figuruje na Liście światowego dziedzictwa.[1][2]
Klasztor i pierwszy kościół
Z założeniem klasztoru w Sedlcu wiąże się przybycie dwunastu cystersów z bawarskiego Waldsassen, do którego doszło jakiś czas po 1142 roku. Dokument fundacyjny powstał około 1145 roku, a jego faksymile jest wystawione w skarbcu katedry. W latach 1142–1148 na miejscu dzisiejszej katedry zbudowano pierwotny kościół romański; część jego fundamentów odkryto podczas rekonstrukcji w 2008 roku.[1] Národní památkový ústav zalicza klasztor w Sedlcu do osobliwości Kutnej Hory i podaje jego założenie w połowie XII wieku.[2]
Budowla gotycka i jej zniszczenie
Gotycka katedra została według stron zbudowana w ciągu trzydziestu lat na przełomie XIII i XIV wieku. W nocy z 24 na 25 kwietnia 1421 roku husyci spalili klasztor: mnisi zginęli, klasztor został złupiony, a katedra podpalona. Życie wróciło do Sedlca w pierwszej połowie XVI wieku, a torso katedry czekało na odbudowę prawie trzysta lat. Zachowane resztki mimo to budziły zdumienie swoim rozmachem, a katedra otrzymała przydomek Splendissima Basilica.[1]
Odnowa Santiniego
Odnowę zaprojektował architekt Jan Blažej Santini Aichel. Zachował proste linie gotyckie i połączył je z elementami zdobnego baroku, co sedleckie strony określają jako gotyk barokowy. Według Národní památkový ústav Santini zaprojektował przy odnowie nowe sklepienie.[1][2] Właśnie za to połączenie stylów wpisano ją według stron w 1995 roku na listę UNESCO.[1]
Wystrój
We wnętrzu wystawione są obrazy barokowe z początku XVIII wieku. Dwa z nich, Spalenie klasztoru w Sedlcu i Męczeństwo św. Filipa i Jakuba, namalował Michael Leopold Willmann (1630–1706). Według przewodnika uczył się malarstwa u ojca, około 1650 roku wyjechał do Niderlandów, a około 1660 do Polski. Tam przeszedł na katolicyzm i większą część życia spędził w klasztorze w Lubiążu. Dla Sedlca pracował dopiero w późnym wieku, po poznaniu opata Jindřicha Snopka.[1]
Informacje praktyczne
Według stron sedleckich zabytków bilety można kupić tylko przez internet lub w Centrum Informacyjnym Sedlec przy ulicy Zámecká 279; aktualne godziny otwarcia i nadzwyczajne ograniczenia podają te strony.[1]