Zamek Valtice to dawna siedziba rodu Liechtensteinów w mieście Valtice w Kraju południowomorawskim, zarządzana przez Národní památkový ústav.
.JPG)
Zamek Valtice stoi w mieście Valtice w Kraju południowomorawskim. Wyrósł z pierwotnej umocnionej siedziby, potwierdzonej przed rokiem 1193, i przez prawie sześćset lat należał do rodu Liechtensteinów. Dziś jest zarządzany przez Národní památkový ústav jako zamek państwowy.[1]
Przynależność Valtic
Valtice, niem. Feldsberg, do końca pierwszej wojny światowej należały do Dolnej Austrii. Do Czechosłowacji zostały przyłączone traktatem pokojowym zawartym 10 września 1919 roku w Saint-Germain-en-Laye. Traktat wszedł w życie 9 sierpnia 1920 roku, a władze czechosłowackie przejęły Valtice 31 lipca 1920 roku.[1]
Średniowieczny zamek
Pierwsza pisemna wzmianka o Valticach, wówczas zapisywanych jako Veldesperch, pochodzi z 10 stycznia 1193 roku. Cesarz Henryk VI potwierdził wówczas w Ratyzbonie dokumentem ich zamianę między biskupem Pasawy Wolfgerem a Wichardem z Seefeldu. Obiekt obronny stał tu już wcześniej, prawdopodobnie z wałami ziemnymi i drewnianymi, a być może z murowanym jądrem mieszkalnym. Seefeldowie należeli do czołowych ministeriałów książąt austriackich i dziedzicznie sprawowali urząd najwyższych stolników.[1]
Syn Wicharda, Kadold, prawdopodobnie przebudował zamek w formie późnoromańskiej, zapewne wyposażył go w wieżę wielokątną i uczynił z niego miejsce turniejów rycerskich. Wnioskuje się tak z tego, że o rycerskim turnieju w Valticach w pierwszej połowie XIII wieku pisze minnesinger Ulrich von Liechtenstein. Ostatnim męskim potomkiem Seefeldów był Albero z Feldsbergu, towarzysz Przemysła Ottokara II.[1]
Przed południowo-zachodnią bramą miasta założono klasztor minorytów, zniszczony w czasie wojen husyckich, później odnowiony przez franciszkanów z inicjatywy Jana Kapistrana, a w 1529 roku poważnie uszkodzony podczas tureckiego najazdu. W czasie reformacji został opuszczony i stopniowo rozebrany. Ważną rolę w następnym okresie odgrywał konwent bonifratrów.[1]
Liechtensteinowie i przebudowy
Na początku XIV wieku Valtice należały do Rauhensteinów i Kuenringów, którzy swój udział sprzedali Pottendorfom. W latach 1387–1391 dobra zjednoczyli Liechtensteinowie i trzymali je aż do konfiskaty w 1945 roku.[1] Odnowę i dobrobyt przyniósł Hartman I Liechtenstein (1506–1540). Silnym impulsem do rozwoju zamku była utrata rodowego majątku w Mikulovie w 1560 roku. Do zamku dobudowano czteroskrzydłowy budynek renesansowy z arkadową loggią, którego wygląd znamy jedynie z kilku rysunków. Część budowli zachowała się w fundamentach południowo-zachodniego skrzydła, gdzie mieszane mury osiągają grubość około dwóch i pół metra.[1]
Karol I Liechtenstein (urodzony w 1569 roku, panował w latach 1595–1627) dalej umacniał siedzibę, zapewne z powodu zagrożenia tureckiego. W 1599 roku przeszedł z protestantyzmu na katolicyzm, został najwyższym marszałkiem dworu cesarza, a później czeskim namiestnikiem. W 1608 roku otrzymał tytuł książęcy, a w 1614 roku tytuł księcia opawskiego. Po bitwie na Białej Górze znacznie powiększył rodowe posiadłości. Aż do jego śmierci trwała rozległa przebudowa zamku, w której w latach dwudziestych XVII wieku uczestniczyli cesarski architekt Giovanni Battista Carlone i Giovanni Mario Filippi.[1]