Państwowy zamek Hluboká nad Vltavou w Kraju południowoczeskim powstał jako królewski zamek strażniczy, a jego obecną romantyczną postać nadali mu Schwarzenbergowie w latach 1840–1871. Zarządza nim Národní památkový ústav.
Zamek Hluboká nad Vltavou stoi na ostrogu nad Wełtawą w Kraju południowoczeskim. Pierwotnie był zamkiem królewskim, w 1661 roku nabyli go Schwarzenbergowie, a dziś zarządza nim Národní památkový ústav.[1][2]
Historia
Zamek został założony w połowie XIII wieku przez czeskich królów jako zamek strażniczy. Jako własność królewska był często oddawany w zastaw i zmieniło się tu kilka rodów szlacheckich. Pernštejnowie założyli w 1490 roku pobliski staw Bezdrev, który pod względem powierzchni jest drugim największym w Czechach. Panowie z Hradce kupili dobra w 1561 roku, a dwa lata później kazali przebudować gotycki zamek na renesansowy.[1]
Pod koniec XVI wieku dobra należały do rodu Malovców z Malovic, którzy jako protestanci stracili majątek w 1619 roku. Cztery lata później otrzymał je od cesarza Ferdynanda II hiszpański generał Don Baltazar de Marradas jako rekompensatę za zaległe należności wojenne. Bratanek lub siostrzeniec Marradasa sprzedał zamek w 1661 roku Janowi Adolfowi I Schwarzenbergowi.[1]
Schwarzenbergowie i przebudowy
W zamku mieszkali Schwarzenbergowie do końca 1939 roku, kiedy przed nazistami wyjechał za ocean ostatni właściciel Adolf. Ostatecznie stracili majątek na podstawie specjalnej ustawy Lex Schwarzenberg z 1947 roku, którą zamek upaństwowiono.[1][2] Zamek dwukrotnie przebudowano: w pierwszej trzeciej XVIII wieku w stylu barokowym, a w latach 1840–1871 w stylu romantycznym neogotyku, łącznie z przekształceniem parku i okolicznego krajobrazu.[1][2]
Przebudowa wynikła z podróży do Anglii, które odbył książę Jan Adolf II Schwarzenberg z żoną Eleonorą, z domu księżniczką Liechtenstein. Książę jako honorowy dyplomata monarchii habsburskiej uczestniczył w 1838 roku w koronacji brytyjskiej królowej Wiktorii. Księżna Eleonora według strony zamku znacząco wpłynęła na jego wygląd. Głównym wzorem był królewski zamek Windsor. Prace rozpoczęły się według planów wiedeńskiego architekta Franza Beera, a po jego śmierci kontynuował je głównie w projektach wnętrz budowniczy Schwarzenbergów Damasius Deworetzky.[1][2] Zamek wkrótce stał się rezydencją rodu Schwarzenbergów.[2]
Zespół zamkowy i wnętrza
Szerokie wzgórze ostrogu pozwoliło rozbudowywać zamek i zakładać wokół folwarki oraz zwierzyńce.[2] Ściany i stropy wnętrz zdobią rzeźby w drewnie i szlachetne drewno. Niektóre pomieszczenia wyposażono w żyrandole, witraże i ceramikę z Delft oraz obrazy mistrzów europejskich z XVI–XVIII wieku, a portrety przedstawiają znaczących członków rodu Schwarzenbergów. Zwiedzający mogą zobaczyć prywatne pokoje ostatnich właścicieli, czyli Adolfa i jego małżonki Hildy. W suterenie otwarta jest kuchnia zamkowa z cukiernią oraz windą osobową i windą do przewozu potraw, pochodzącymi z początku XX wieku.[2]