Ogród Botaniczny został utworzony uchwałą posiedzenia plenarnego Komitetu Narodowego miasta stołecznego Pragi w 1968 roku i oficjalnie zaczął istnieć 1 stycznia 1969 roku. Jego teren leży w Troi, w rejonie Podhoří.[1]
Powstanie i wybór miejsca
Późniejszy pierwszy dyrektor Jan Jager złożył wniosek o utworzenie państwowego ogrodu botanicznego już w 1958 roku. Jako możliwe miejsca wskazał park w Průhonicach, górną część doliny Šárki oraz teren między potokiem Motolský potok a posiadłością Cibulka w Košířach. Troja została po raz pierwszy zaproponowana jako lokalizacja w marcu 1965 roku przez ówczesne Biuro Głównego Architekta w generalnym planie Kotliny Trojskiej, który przewidywał mniejszy ogród na terenie dzisiejszego pomnika przyrody Havránka. Planowano wówczas przeniesienie Wydziału Przyrodniczego Uniwersytetu Karola do Troi, a ogród miał być częścią kampusu uniwersyteckiego.[1]
Ponieważ obszar wokół Havránki był zbyt mały, wydział rolnictwa komitetu narodowego zaproponował przeniesienie na północ od zoo, na teren między rezerwatami Podhoří i Velká skála. Biuro Głównego Architekta przyjęło tę propozycję w marcu 1966 roku. Uchwałą nr 111 z 30 kwietnia 1968 roku wydano zgodę na budowę ogrodu w Troi – Podhoří pod nazwą Pražská botanická zahrada, jako samodzielnej jednostki budżetowej w ramach komitetu narodowego, z początkiem działalności 1 stycznia 1969 roku.[1]
Kierownictwo i rozwój do 1989 roku
Pierwszym dyrektorem został Jan Jager, który kierował ogrodem od 1 stycznia 1969 do 31 grudnia 1973 roku. Wspólnie ze Związkiem Architektów ogłosił konkurs na koncepcję ogrodu, jednak projekt nigdy nie został w pełni zrealizowany. W latach 1973–1989 ogrodem kierował Josef Vyskočil. Za jego kadencji teren wokół budynku administracyjnego przy ulicy Nádvorní stopniowo zamieniano w powierzchnie ekspozycyjne. W 1975 roku powstał duży ogród szkółkarski przy ulicy Na Farkách w pobliżu osiedla w Bohnicach, a kolejny obszar uprawowy założono przy ulicy K Pazderkám.[1]
W 1982 roku na terenie ogrodu ogłoszono obszary chronione Podhoří, Salabka i Havránka; ich strefą ochronną został teren całego ogrodu. Nowe studium rozwoju powstało w 1984 roku w Praskim Instytucie Projektowym; obejmowało badania, libretto ogrodu i generalny plan dalszego rozwoju, który nie został wprowadzony w życie.[1]
Kolekcje
Także w okresie zastoju budowlanego zgromadzono w ogrodzie bogaty asortyment roślin: zimozielone drzewa i krzewy liściaste oraz iglaste, miniaturowe róże, ogrodowe mieszańce kosaćców i botaniczne rośliny cebulowe. Powstała też kolekcja bonsai, jedna z pierwszych w kraju. Index plantarum z 1979 roku wymieniał 1889 gatunków i kultywarów. Ogród organizował wystawy kosaćców, konkursy przyrodnicze, wykłady dla szkół i obozy wakacyjne.[1] Działający ogród otwarty dla publiczności nie powstał jednak w Troi do 1989 roku.[1]
Nowsze budowle
W 2001 roku zbudowano szklarnię Fata Morgana, a w 2008 roku rozebrano stary obiekt zwany „likusák”.[1]
Dostęp, powierzchnia i nowsze ekspozycje
Przez ponad 20 lat publiczność mogła zwiedzać ogród tylko w dni otwarte; przez cały rok jest dostępny od sierpnia 1992 roku. Ekspozycje na wolnym powietrzu zajmują prawie 25 hektarów.[2][3]
W latach 90. ogród przejął w zarząd chronioną jako zabytek Winnicę św. Klary, dostępną codziennie.[2][3] Od 2023 roku ogród otworzył nowy pawilon wystawowy i Winotekę św. Klary z salą degustacyjną oraz udostępnił ekspozycje Japońskie lasy mgliste i Archa Bohemica.[2][3]