Hawierzów jest miastem statutarnym na południowym skraju ostrawsko-karwińskiego regionu przemysłowego. Powstał po drugiej wojnie światowej jako osiedle dla pracowników kopalń i hut, a prawa miejskie otrzymał 4 grudnia 1955 roku.
Hawierzów leży na przedgórzu Beskidów, przy południowym skraju regionu przemysłowego Ostrawa–Karwina, mniej więcej w połowie drogi między Ostrawą a Czeskim Cieszynem. Od północy sąsiaduje z Petřvaldem, Orłową i Karwiną, od zachodu ze Šenovem i Václavovicami.[1] Od 1990 roku jest miastem statutarnym.[1]
Położenie i obszar
Teren ma lekko urozmaiconą rzeźbę na wysokości około 260 m n.p.m., a jego krajobraz przecinają doliny rzek i potoków. Rzeka Lučina płynie przez południową część miasta. Ze wschodu na zachód naturalną granicę terenu tworzy linia kolejowa prowadząca z Ostrawy-Svinova do Czeskiego Cieszyna. Główną osią komunikacyjną jest droga pierwszej klasy nr 11, łącząca Ostrawę z Czeskim Cieszynem, a wzdłuż niej rozciąga się główny zespół osiedlowy miasta z zabudową wysoką.[1]
Średnia roczna temperatura wynosi około 8 °C, a opady sięgają rocznie około 800 mm. Najczęściej wieje wiatr z południowego zachodu i zachodu. Obszar katastralny ma powierzchnię 3 200 ha.[1] Dzielnicami miasta są Město, Šumbark, Podlesí, Životice, Bludovice, a także Prostřední Suchá, Dolní Suchá i Dolní Datyně.[1]
Powstanie miasta
Głównym powodem powstania miasta była potrzeba zapewnienia mieszkań pracownikom kopalń i hut w okresie rozwoju przemysłu na Ostrawsku po drugiej wojnie światowej. Początki wiążą się z budową osiedli górniczych na gruntach Šumbarku, Dolních Bludovic, Prostřední Suché oraz części Šenova.[1] Nazwę wybrano w publicznym konkursie spośród wielu propozycji, wśród których były na przykład Bezručov, Rudohvězdov czy Všemírov.[1]
Miastem Hawierzów został na mocy uchwały rządu Czechosłowacji z 1955 roku, a prawa miejskie otrzymał 4 grudnia 1955 roku.[1]
Tło historyczne
Teren, na którym powstało miasto, leżał na styku trzech powiatów. W 1949 roku Šenov, Dolní Datyně i Šumbark należały do powiatu Ostrawa, Dolní Bludovice i Životice do powiatu Czeski Cieszyn, natomiast Dolní i Horní Suchá podlegały powiatowi Karwina. Wszystkie gminy leżały na Śląsku Cieszyńskim.[1]
Źródła pisane wspominają Šenov oraz Horní i Dolní Suchą już w 1305 roku. Pierwsze wiarygodne świadectwo o Bludovicach pochodzi z 1335 roku, a Šumbark po raz pierwszy pojawia się w 1438 roku. W połowie XVI wieku Šumbark jest w źródłach nazwany miastem, ale korzystanie z praw miejskich nie jest udokumentowane.[1]