W dniu 12 listopada 2026 roku zmarł w wieku 100 lat weteran wojenny, ostatni mieszkający w Czechach czechosłowacki żołnierz walk pod Dunkierką.
Był pułkownikiem w stanie spoczynku, mieszkał w Czechach i walczył pod francuskim portem Dunkierka. O jego śmierci poinformował w serwisie X wydział do spraw weteranów wojennych i grobów wojennych Ministerstwa Obrony Czech.[1][2]
W 1944 roku został powołany do armii niemieckiej i skierowany na front zachodni we Francji. Po wzięciu do niewoli przez żołnierzy amerykańskich trafił do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do czechosłowackiej armii za granicą. Jako czołgista Czechosłowackiej Samodzielnej Brygady Pancernej brał udział w walkach pod Dunkierką, które trwały do końca drugiej wojny światowej.[2][3]
Po powrocie do domu miał podobno zaskoczyć bliskich, którzy uważali go za zmarłego. Z powodu wojennej przeszłości i służby w jednostkach czechosłowackich na froncie zachodnim przez większość życia zawodowego pracował jako robotnik, krótko był instruktorem kierowców czołgów, a później pracował na kolei. Ostatnie lata życia spędził w ośrodku kompleksowej opieki nad weteranami przy szpitalu wojskowym w Ołomuńcu.[2]
Za udział w walkach otrzymał Czechosłowacki Wojskowy Medal Pamiątkowy z okuciem „Francja”. Francuski Order Legii Honorowej V klasy wręczył mu w lutym 2026 roku ambasador Francji w Czechach Stéphane Crouzat.[2][3]
Czechosłowacka Samodzielna Brygada Pancerna pod dowództwem generała Aloisa Liški włączyła się w oblężenie Dunkierki w październiku 1944 roku. Według Seznam Zprávy w mieście okrążonych było około 12 000 niemieckich żołnierzy, a zadaniem brygady było uniemożliwienie garnizonowi przerwania okrążenia. Walki trwały do 9 maja 1945 roku, kiedy niemiecki garnizon skapitulował.[2]
Źródła
- ČT24 — 12 listopada 2026
- Seznam Zprávy — 12 listopada 2026
- Echo24 — 12 listopada 2026